Bursa’nın serin bir sonbahar akşamıydı. 27 yaşında, lojistik firmasında proje yöneticisi olarak çalışan, yoğun iş temposundan bunalan bir adamdım. Haftalardır sırt ağrılarım ve stres, beni bitap düşürmüştü. Arkadaşımın tavsiyesiyle, şehirdeki tarihi bir hamamda masaj randevusu aldım. Hamam, Osmanlı’dan kalma taş duvarları, buharlı havası ve mistik ambiansıyla, sanki zamanın durduğu bir yerdi. Ama benim asıl merakım, masöz Ayşe’ydi. 33 yaşında, ela gözlü, uzun kumral saçlarını her zaman örerek toplayan, sakin ama kendinden emin bir kadın. Hamam çalışanları, onun sihirli ellerinden bahsedip duruyordu. İnce keten gömleği ve bol pantolonuyla, hem zarif hem de gizemli bir havası vardı.

Randevu saatinde hamama vardım. Soyunma odasında, peştamalımı sarıp masaj odasına geçtim. Ayşe, beni sıcak taşların üzerinde bekliyordu. “Hoş geldiniz,” dedi, yumuşak ama otoriter bir sesle. “Nereleriniz ağrıyor, anlatın.” Sırtımı ve omuzlarımı gösterdim, o da başını salladı. “Tamam, uzanın, başlayalım.” Ama masaja başlamadan önce, yağ şişesini aldı, sonra kaşlarını çattı. “Yağ bitmiş,” dedi, hafif sinirli. “Bugün bu eksik, yarın başka bir şey. Özür dilerim, masajı yağsız yapabilirim, ama aynı olmaz.”

“Yağsız mı?” dedim, hayal kırıklığıyla. “Ayşe, bu ağrılarla geldim, lütfen bir çözüm bulalım. Bu hamamın sihri sensin, yağsız da olsa bir şeyler yap.” Gülümsemeye çalıştım, ama o, kollarını göğsünde kavuşturdu. “Sihir mi?” dedi, alaycı bir gülümsemeyle. “Sihir bedava değil. Ne sunacaksın ki bu durumu kurtarayım?”

O an, hamamın buharlı havası, Ayşe’nin ela gözleri ve o meydan okuyan tavrı, içimde bir şeyleri ateşledi. Haftalardır biriken stres, onun bu kendinden emin duruşuyla birleşince, bambaşka bir hisse dönüştü. “Ne istersin?” dedim, sesimi alçaltarak. Ayşe, bir an duraksadı, sonra taş yatağın kenarına oturdu. “Ciddi misiniz?” dedi, gözlerimin içine bakarak. “Böyle bir yerde, böyle bir konuşma?”

“Burası hamam,” dedim, gülümseyerek. “Her şeyin başladığı yer değil mi?” Ayşe, hafifçe güldü, ama geri çekilmedi. “Ne kadar cesursun, görelim,” dedi, sesinde hem merak hem de bir davet.

O an, cesaretimle arzularım birleşti. Hamamın loş ışıkları, buharın nemli dokunuşu ve Ayşe’nin yakınlığı, her şeyi unutulmaz kıldı. Yanına yaklaştım, elimi omzuna koydum. “Yağ yoksa, başka yollar buluruz,” dedim, fısıltıyla. Ayşe, keten gömleğinin düğmelerini yavaşça açtı, altında ince bir atlet vardı, teni buharda parlıyordu. “Sessiz ol,” dedi, “Hamamın ruhları duymasın.” Ama sesi, artık o ciddi masöze ait değildi; tamamen bir kadının arzusuyla doluydu.

Taş yatağa uzandık, peştamallar yerlere düştü. Ayşe’nin elleri, sadece masaj için değil, şimdi başka bir ritimle tenimde geziniyordu. Onun da benim gibi bu anın büyüsüne kapıldığını hissettim. Buhar, ter ve onun kokusu, hamamın taş duvarlarında yankılanan hafif inlemelerle birleşti. Elleri sırtımda, benim ellerim belinde, sanki asırlık bir ritüel gibi birbirimize dokunduk. O an, ne ağrılarım, ne stres, ne de başka bir şey umurumdaydı. Sadece Ayşe ve ben vardık, hamamın sıcaklığında kaybolmuş, zevki paylaşan iki ruhtuk.

Sonunda, nefes nefese, taş yatağa yaslandık. Ayşe, saçlarını düzeltti, gömleğini giydi. “Yağsız masaj da fena değilmiş,” dedi, gülümseyerek. “Ama bir daha gel, bu sefer yağ hazır olur.” Ayağa kalktı, masaj odasından çıktı, ama gözlerinde bir söz vardı: Bu, sadece bir başlangıçtı.

O akşam, hamamdan çıktığımda, sırt ağrılarım gitmiş, ruhum hafifleşmişti. Ama aklım, Ayşe’nin ela gözlerinde, taş yatağın sıcaklığında kalmıştı. Sonraki haftalarda, hamama her gittiğimde, Ayşe’yle göz göze geliyorduk. Bazen bir masaj, bazen bir bahane, ama hamamın buharlı köşeleri, bizim sırrımızın mekânı oldu. Ayşe, dışarıdan bakıldığında sakin, profesyonel bir masözdü, ama benim için, o taş yatağın ardında yanan bir ateşti. Onunla geçirdiğim anlar, sadece fiziksel bir rahatlama değildi; aramızda, sözlere dökülmeyen bir bağ oluşmuştu.

Bir gün, hamama gittiğimde Ayşe’yi göremedim. Başka bir masöz, onun başka bir hamama geçtiğini söyledi. Telefon numarasını almamıştım, sadece o buharlı anlarda birbirimize aittik. Ama Ayşe’nin dokunuşu, her masajdan daha kalıcı bir iz bıraktı. Belki bir gün, başka bir hamamda, yine o ela gözlere rastlarım. O zamana kadar, taş yatağın anıları, Bursa’nın sonbahar gecelerinde benimle yaşamaya devam edecek.